Opcja jednostronnego przedłużenia kontraktu

Pomimo braku wyraźnej regulacji przez FIFA możliwości wprowadzania do kontraktów piłkarskich opcji jednostronnego ich przedłużania, to w praktyce, takie zapisy funkcjonowały na rynku od dłuższego czasu. Miało to miejsce przede wszystkim w Ameryce Południowej, ale także w Europie. Często prowadziło to do postępowań spornych prowadzonych przez FIFA czy CAS (por. sprawy Carlos Bueno & Cristian Rodriguez; Sortirios Kyrgiakos; Diego Barreto czy Javier Alexandro Almiron).

W Polsce, na podstawie uchwały Zarządu PZPN z dnia 27 marca nr III/54, wprowadzono wprost zapis o możliwości zawarcia w kontrakcie piłkarskim klauzuli zezwalającej na jednostronne przedłużenie tej umowy przez klub (Opcja jednostronnego przedłużenia kontraktu, dalej jako „Opcja”).

Aby Opcja była prawnie skuteczna, musi być ona zawarta na poniższych, spełnionych łącznie, warunkach, które należy dookreślić w treści kontraktu:

  • okres przedłużenia nie będzie dłuższy niż okres obowiązywania pierwotnego kontraktu. Ta zasada może ulec zmianie, jeśli zawodnik złoży odpowiedni wniosek o dłuższy okres przedłużenia kontraktu. Niezależnie od złożenia wniosku, łączny okres kontraktu i jego przedłużenia nie może przekroczyć 5 lat;
  • aby skorzystać z Opcji, klub musi doręczyć zawodnikowi pisemne oświadczenie w tym zakresie. Może ono być doręczone najpóźniej: (i) na 3 miesiące przed zakończeniem kontraktu, gdy był on zawarty na okres powyżej 12 miesięcy albo (ii) na 1 miesiąc przed tą datą, gdy jego okres wynosił nie więcej niż 12 miesięcy;
  • wynagrodzenie zawodnika po przedłużeniu kontraktu musi wzrosnąć minimum do 120% wynagrodzenia za ostatni rok obowiązywania tego kontraktu, a inne świadczenia pieniężne i niepieniężne nie mogą kształtować się gorzej niż w w/w okresie;
  • zawodnik albo (1) zrzeknie się uprawnienie do zawarcia przyszłego kontraktu z innym klubem na 6 miesięcy przed wygaśnięciem trwającego kontraktu, w okresie poprzedzającym możliwość skorzystania przez dotychczasowy klub z Opcji albo (2) zobowiąże się do zapłaty kary umownej na rzecz dotychczasowego klubu w wysokości nie przekraczającej 50% wynagrodzenia z tytułu wynagrodzenia, które by otrzymywał, gdyby kontrakt został przedłużony, w przypadku podpisania kontraktu z innym klubem przed skorzystaniem z Opcji przez obecny klub.

Najwięcej kontrowersji budzi ostatni ze wskazanych wymogów. Wprowadza on dwie możliwości w zakresie zabezpieczenia interesów klubu oraz zawodnika, ale tylko jedna z nich może zostać wprowadzona do kontraktu, a wybór ten należy do stron.

Pierwsze z proponowanych w nim rozwiązań (1) należy uznać za bardzo korzystne dla klubów piłkarskich. W przypadku zawarcia tej możliwości w kontrakcie dłuższym niż 12 miesięcy, zawodnik może skorzystać z prawa Webstera dopiero na 3 miesiące przed wygaśnięciem dotychczas obowiązującego kontraktu. Takie rozwiązanie daje klubom więcej czasu na podjęcie przemyślanej decyzji o dalszym kontraktowaniu danego zawodnika. Gdyby nie zrzeczenie się tego prawa przez zawodnika, mogłoby dojść do sytuacji, w której klub czeka ze skorzystaniem z Opcji do ostatniego możliwego momentu (tj. na 3 miesiące przed wygaśnięciem kontraktu), a w tym czasie, na podstawie prawa Webstera (np. na 5 miesięcy przed wygaśnięciem kontraktu), zawodnik podpisze nową umowę z innym klubem. Taka sytuacja rodziłaby konflikty i niepewność w zakresie tego, z którym klubem zawodnik związany jest ważnym kontraktem. Zatem należy ocenić te rozwiązanie jako zasadne i zapewniające – przynajmniej w założeniu – minimalizację sporów na tym tle.

Natomiast rozwiązanie (2) zezwalające na zawarcie kary umownej wydaje się niekorzystne dla klubów piłkarskich. Wynika to z faktu, że pomimo tego, że klub ma możliwość skorzystania z Opcji, to zawodnikowi nie odbiera się jednocześnie prawa do zawarcia – w okresie 6 miesięcy przed wygaśnięciem kontraktu – kontraktu z nowym klubem. Jedyną sankcją za takie zachowanie w okresie, w którym klub mógł skorzystać z Opcji, będzie obowiązek zapłaty poprzedniemu klubowi stosunkowo niewygórowanej kary finansowej. Przepis ten wprost zabrania zastrzeżenia kary umownej w kwocie wyższej, na co w przeciwnym razie zezwalałyby zapisy Kodeksu cywilnego. W naszej ocenie rozwiązanie to, jako znacznie korzystniejsze dla zawodnika niż dla klubu, powodować będzie, iż nie będzie ono szeroko wykorzystywane w realiach zawieranych kontraktów w Polsce. Stoimy na stanowisku, iż przepis ten może okazać się nawet martwy (niewykorzystywany) z uwagi na bardzo silną pozycję negocjacyjną klubów względem zawodnika.

Na koniec warto wskazać, że powyższa Opcja może zostać wprowadzona wyłącznie w nowo zawieranych kontraktach po dniu 27 marca 2015 roku.

 Do góry